Vergeven.
Het is een woord waar veel onder zit.

Als ik eerlijk ben, merk ik dat er vaak
eerst iets anders gebeurt.

Ik oordeel.
Ik trek een conclusie over de ander.
En pas daarna voel ik de pijn.

Ik leefde op weerstand.
De rem erop.
Een stap achteruit.

Dan hoefde ik niet te kijken.

Waar keek ik van weg?

Ik leerde al jong om perfect te zijn.Niet omdat ik dat wilde.Maar omdat het veilig voelde. Thuis wist ik nooit

Ik ben een obsessief denkend, controlerend familielid. Ik heb je hulp nodig. Word niet boos op mij: maak mij geen

Lang dacht ik dat zorgen bij liefde hoorden. Als ik maar bleef nadenken, opletten, bijsturen, dan zou het goed komen.

Ik heb altijd gewild dat mijn moeder mij zou accepteren zoals ik ben. Ze houdt van me. Dat weet ik.

Ik groeide op in een huis waar iemand dronk. Dat deed iets met mij. Ik werd een meisje dat de

Ik dacht altijd dat mijn humor mij redde. Dat sarcasme mij scherp hield. Onaantastbaar. Thuis was alcohol er altijd. Onvoorspelbaar.

De eerste woorden van Kelly raakten mij.  Ik heb het leven van mijn verslaafde vader op straat gegooid.  Uit boosheid. Uit onmacht misschien. 

Ik mag kiezen hoe ik reageer.Als ik wakker ben, en even de tijd neem om te voelen,hoef ik niet direct

Soms denken we dat het beter gaat zodra iemand nuchter is. Alsof dan ook onze zorgen vanzelf stoppen. Ik vertelde

Een nieuw jaar. Onbeschreven. Niet leeg. Wel open. Niemand weet hoe het zal zijn. Misschien rustiger. Misschien opnieuw onrustig. Waarschijnlijk

Kerst komt binnen met lichtjes. Met gedachten. Met verlangens naar samen. Niet zacht. Rauw. Met zorgen. Met het altijd onverwachte.

Veel mensen die opgroeien met alcoholisme herkennen wat hij zo lang voelde: het idee dat hij er niet helemaal bij