Lang dacht ik dat zorgen bij liefde hoorden.
Als ik maar bleef nadenken, opletten, bijsturen,
dan zou het goed komen.
Ik wilde alles oplossen.
Zijn stemming.
De sfeer aan tafel.
De toekomst.
Ik noemde het betrokkenheid.
Maar diep vanbinnen was het ook angst.
In Al-Anon hoorde ik iets nieuws.
Dat ik niet alles hoef te dragen.
Dat ik niet verantwoordelijk ben voor het leven van een ander.
Dat was geen knop die ik omzette.
Het was oefenen.
Fouten maken.
Weer beginnen.
Langzaam ontdekte ik dat loslaten geen onverschilligheid is.
Het is ruimte maken.
Voor de ander.
En voor mij.
Vandaag merk ik sneller wanneer ik in mijn hoofd vastzit.
Wanneer ik oude gesprekken herhaal.
Of alvast een ramp probeer te voorkomen.
Dan stel ik mezelf een eenvoudige vraag:
Wat is nu van mij?
Soms kan ik iets veranderen.
Een grens uitspreken.
Een pauze nemen.
En soms kan ik alleen mijn zorgen neerleggen.
Ik hoef het niet alleen te doen.
En ik hoef het niet allemaal te begrijpen.
Vandaag mag ik leven in dit moment.
Dat is genoeg.
redactie Al-Anon
__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2025 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.
Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel
