Ik heb altijd gewild dat mijn moeder mij zou accepteren zoals ik ben.
Ze houdt van me.
Dat weet ik.
Maar als ze drinkt, verandert de sfeer.
Dan zijn kleine dingen ineens groot.
Een opmerking.
Een blik.
Ik leerde ergens anders dat ik goed ben zoals ik ben.
Dat mijn fouten niet bepalen wie ik ben.
En toch.
Ik wilde dat zij zou stoppen.
Niet alleen met drinken.
Maar ook met wegkijken.
Met pleasen.
Met zichzelf verliezen in een glas wijn.
Ik wilde dat ze sterker werd.
Nuchter.
Stevig.
Zoals ik dacht dat het moest.
Pas later zag ik het.
Ik vroeg om acceptatie.
Maar ik kon haar niet accepteren zoals ze was.
Een vrouw die drinkt.
Een moeder die het soms niet aankan.
Onder mijn zorg zat controle.
Onder mijn liefde zat angst.
Nu probeer ik minder te duwen.
Minder te redden.
Minder te weten wat goed is voor haar.
Ik laat haar haar keuzes.
Ook als dat pijn doet.
Er is meer stilte tussen ons.
Niet alles is opgelost.
Maar ik hoef haar niet meer te veranderen.
En dat geeft ruimte.
redactie Al-Anon
__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2025 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.
Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel
