Waarom is het zo moeilijk om toe te geven dat we geen controle hebben over het drinken van iemand anders?

Misschien heb je dit al vaker gehoord.
In een groep.
Of van iemand die je voorging.

Soms helpt het om stil te staan bij een eenvoudige zin.
Om hem rustig te bekijken.
En te voelen wat hij voor mij betekent.

“Iemand staat in zijn eigen licht.”
Ik hoor het wel eens.

Soms is het moeilijk om hulp te zoeken.

Misschien voelt het alsof je toegeeft dat je gefaald hebt.
Alsof jij degene bent die het niet goed doet.
Of misschien ben je zo gewend geraakt om te zorgen,
dat je niet meer weet hoe je het anders kunt doen.

Soms denk ik:
als ik maar wist waarom iemand zoveel drinkt,
zou het dan anders voelen voor mij?

Misschien heeft het te maken met vroeger.
Met pijn die nooit echt gezien is.
Met dingen waar iemand zelf geen woorden voor heeft.

Soms lijkt het alsof alles ingewikkeld is.
Alsof je het goed moet doen.
Alsof je het moet oplossen.

Maar wat als het eenvoudiger mag?

Hoe langer ik meeloop,
hoe duidelijker ik ga zien
dat alcoholisme een ziekte is.

Een drang.
Iets wat sterker is dan wilskracht.

Soms kan het lijken alsof iemand tijdens een bijeenkomst
precies weet wat ze moet zeggen.
De woorden klinken goed.
Zorgzaam. Begripvol.

Maar van binnen voelt het anders.

Vergeven.
Het is een woord waar veel onder zit.

Als ik eerlijk ben, merk ik dat er vaak
eerst iets anders gebeurt.

Ik oordeel.
Ik trek een conclusie over de ander.
En pas daarna voel ik de pijn.

Ik leefde op weerstand.
De rem erop.
Een stap achteruit.

Dan hoefde ik niet te kijken.

Waar keek ik van weg?

Ik leerde al jong om perfect te zijn.Niet omdat ik dat wilde.Maar omdat het veilig voelde. Thuis wist ik nooit

Ik ben een obsessief denkend, controlerend familielid. Ik heb je hulp nodig. Word niet boos op mij: maak mij geen

Lang dacht ik dat zorgen bij liefde hoorden. Als ik maar bleef nadenken, opletten, bijsturen, dan zou het goed komen.

Ik heb altijd gewild dat mijn moeder mij zou accepteren zoals ik ben. Ze houdt van me. Dat weet ik.

Ik groeide op in een huis waar iemand dronk. Dat deed iets met mij. Ik werd een meisje dat de

Ik dacht altijd dat mijn humor mij redde. Dat sarcasme mij scherp hield. Onaantastbaar. Thuis was alcohol er altijd. Onvoorspelbaar.

De eerste woorden van Kelly raakten mij.  Ik heb het leven van mijn verslaafde vader op straat gegooid.  Uit boosheid. Uit onmacht misschien. 

Ik mag kiezen hoe ik reageer.Als ik wakker ben, en even de tijd neem om te voelen,hoef ik niet direct