Op een dag besefte ik dat niet alleen mijn zoon verslaafd was, maar ik ook. ‘Verslaafd aan mijn eigen kind.’
Ik dacht voortdurend aan hem. Waar was hij? Wat deed hij? Ging het wel goed?
Ik controleerde hem, regelde dingen voor hem en probeerde problemen op te lossen voordat ze nog groter werden.
Langzaam raakte mijn eigen leven op de achtergrond.
En wat ik ook deed, hoeveel ik ook hielp, controleerde of oploste: mijn zoon bleef gebruiken.
Bij Al-Anon begon ik te zien hoeveel van mijn leven in het teken van hem was komen te staan. Ik kon zijn keuzes niet bepalen en ik kon zijn verslaving niet voor hem oplossen.
Dat betekende niet dat ik minder van hem hield. Ik moest alleen leren dat zijn leven van hem is. En het mijne van mij.
Dat gaat niet vanzelf. Nog steeds wil ik soms ingrijpen, helpen of iets oplossen. Maar steeds vaker stel ik mezelf de vraag: wat heb ík nodig? Wat kan ík vandaag doen?
Mijn zoon loslaten betekent niet dat ik stop met van hem te houden, maar dat ik hem zijn eigen weg laat gaan.
Een dankbare moeder ♥️
__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2026 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.
Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel
