Wakker worden en meteen staat mijn hoofd aan. Nog voor het licht is, is het piekeren al begonnen.
Mijn gedachten gaan over mensen, plaatsen, dingen en de alcoholist.
Vooral over hoe ik de situatie naar mijn hand kan zetten. Hoe ik het zou willen hebben.
Eerlijk gezegd weet ik vaak niet eens hoe ik het wil hebben.
Mijn piekeren gaat steeds opnieuw over dezelfde vragen: Is het veilig? Hoe houd ik het rustig? Hoe kan ik de ander veranderen.
Er is ook tijd voor mij. Maar ik gebruik die tijd niet voor mezelf. In plaats daarvan vlucht ik in angstsituaties die zich alleen in mijn hoofd afspelen.
Ik probeer ermee te stoppen, maar mijn gedachten blijven doorgaan. Het kost me veel energie om tegen die sterke drang in te gaan.
In Al-Anon leer ik mijn ongezonde manier van denken te veranderen. Niet door mijn gedachten weg te drukken, maar door me ervan bewust te worden.
In het begin bleef de angst aanwezig, als vlinders in mijn buik die waarschuwden voor gevaar. Maar ik bleef oefenen.
Op een dag begreep ik de slogan: ‘Let go and let God’
Als de gedachten weer beginnen, helpt het mij om iets te gaan doen wat ik leuk vind. Een wandeling maken. Schrijven. In de tuin werken. Langzaam verliest de situatie waar ik over blijf malen haar greep op mij.
Ik hoef niet alles vandaag op te lossen. Er mag vertrouwen zijn dat een oplossing zich zal aandienen.
Redactie Al-Anon
__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2025 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.
Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel
