Ruimte voor mij

Soms verlang ik nog steeds naar iemand die voelt wat ik nodig heb.
Die zonder woorden weet wanneer ik moe ben, stilte wil of even op adem moet komen. Iemand die voor mij zorgt zonder dat ik iets hoef te zeggen.
Hoe fijn zou dat zijn.

Maar diep vanbinnen weet ik: dat verlangen komt niet alleen van nu.
Het is een echo van vroeger.
Van opgroeien in een huis waar alcohol alles overnam. Ook de ruimte om te voelen.
Waar niemand vroeg hoe het écht met me ging.
Waar ik leerde stil te zijn, me aan te passen en voor anderen te zorgen.
Waar ik mezelf leerde wegcijferen.

In die leegte groeide een kinderlijke hoop:
dat er ooit iemand zou zijn die alles aanvoelt, alles oplost, alles draagt.
Zodat ik eindelijk nergens meer voor hoefde te zorgen.

En soms, nu ik weer samen ben met iemand, voel ik die echo opnieuw.

We zijn vaak samen en ik geniet daarvan.
Maar als de ander even weg is, om wat voor reden dan ook,
merk ik dat ik ineens dieper ademhaal.

Dan voel ik: ruimte.
Niet omdat de ander weg is.
Maar omdat ík weer bij mezelf ben.

Ik merk hoe snel ik me aanpas. Hoe vanzelfsprekend ik in het ritme van de ander meebeweeg. Soms zonder stil te staan bij wat ik zelf wil of nodig heb.
Niet alleen uit liefde, maar ook vanuit een oud patroon.

En dat wil ik niet meer.
Ik wil mezelf niet steeds kwijtraken in het samenzijn.

In Al-Anon leerde ik dat niemand mijn gedachten kan lezen. Dat ik niet hoef te wachten tot de ander aanvoelt wat ik nodig heb.

Dat ik zelf mag zeggen:
‘Ik ben graag bij je. En ik ga nu even lezen.’
Of:
‘Ik voel dat ik ruimte nodig heb. Voor mij.’
Dat vraagt moed.
Want zeggen wat ik nodig heb, maakt me kwetsbaar.
Zeker als je hebt geleerd dat je behoeften niet veilig waren.
Dat ze werden weggehoond, overstemd of genegeerd.

En soms merk ik dat ik nog steeds wacht.
Dat ik hoop dat de ander vanzelf begrijpt wat ik nodig heb.
Dat ik me alweer heb aangepast voordat ik het zelf in de gaten heb.

Maar nu mag ik opnieuw kiezen.
Niet langer wachten tot iemand mij redt.
Niet langer verdwijnen om de sfeer goed te houden.
Ik hoef niet langer toe te kijken hoe ik mezelf kwijtraak.
Ik mag mezelf serieus nemen.
Mijn behoefte aan stilte. Aan ademruimte. Aan tijd voor mezelf.

Ook als ik samen ben met iemand.
En misschien begint het daar.
Bij steeds opnieuw voelen wat ik nodig heb.
En mezelf toestaan daar ruimte voor te maken.

Zonder de ander kwijt te raken.
En zonder mezelf te verliezen.

Redactie Al-Anon

__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2026 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.

Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel

Scroll naar boven