Ik kwam bij Al-Anon. Boos. Schreeuwend. Vol wrok.
Het lag niet aan mij!
Mijn zus dronk. Ze heeft relaties kapotgemaakt.
Mensen pijn gedaan. Mij pijn gedaan.
Ik twijfelde aan alles. Aan haar. Aan wat ze deed.
Maar vooral aan mezelf, in stilte.
Wat deed ik verkeerd?
Waarom kon ik dit niet oplossen?
Zij dronk toch?
Zij veroorzaakte toch de problemen?
Hoe kan ik haar helpen?
Bij Al-Anon leerde ik langzaam naar mezelf te kijken.
Niet naar wat zij moest veranderen. Maar naar wat ik kon veranderen.
Wat als ik stop met controleren?
Wat als ik bang mag zijn?
Wat als ik niet meer alles hoef op te lossen?
En: Hoe belangrijk is het?
Ik mag zeggen wat ik bedoel. En menen wat ik zeg. Maar ik hoef een ander daarmee geen pijn te doen.
Als ik aan mezelf twijfel, kan ik even stoppen.
Ademhalen.
En kijken naar wat er wél is.
De mensen om mij heen. De liefde die ik ervaar. Alles wat ik bij Al-Anon leer.
Ik hoef niet dankbaar te zijn voor alles wat in mijn leven is gebeurd.
Maar vandaag kan ik wel kijken naar wat het mij heeft gebracht.
En langzaam leer ik:
Ik ben genoeg.
Redactie Al-Anon
__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2026 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.
Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel
