Ik groeide op in een huis waar iemand dronk.
Dat deed iets met mij.
Ik werd een meisje dat de sfeer kon lezen.
Nog voordat er iets werd gezegd.
Ik wist precies wanneer ik stil moest zijn.
Wanneer ik moest lachen.
Wanneer ik moest zorgen.
Wat ik zelf nodig had?
Dat vroeg niemand.
Ik ook niet.
Ik was altijd bezig met hem.
Nooit met mij.
Ik was bang voor boosheid.
Dus ik dempte die van anderen.
En mijn eigen boosheid begroef ik diep.
Ik noemde het liefde.
Het was overleven.
En als er iets misging?
Dan lag het aan hem.
Of aan de omstandigheden.
Maar nooit aan mijn manier van meedoen.
Tot ik bij Al-Anon kwam.
Ik zat achterin de zaal.
Mijn jas nog aan.
Klaar om weg te gaan als het te dichtbij kwam.
Maar ik bleef.
Ik hoorde woorden als grenzen.
Loslaten.
Eigen aandeel.
Stap Vier vond ik confronterend.
Ik keek niet alleen naar wat mij was aangedaan.
Ik keek ook naar mijn controle.
Mijn uitlegdrang.
Mijn stille superioriteit.
Mijn angst.
Dat deed pijn.
En het gaf lucht.
Mijn boosheid verdween niet.
Maar ik hoef er niet meer door geleefd te worden.
Ik mag voelen zonder te ontploffen of te verdwijnen.
Door te blijven werken aan de Stappen veranderde er iets.
Niet spectaculair.
Wel echt.
Ik leerde verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven.
Niet voor het zijne.
Ik ontdek wat ik leuk vind.
Wat mij rust geeft.
Wat van mij is.
Ik hoef de schuld niet meer te schuiven.
Ik hoef ook niemand meer te redden.
Redactie Al-Anon
geinspireerd door Hoop voor Vandaag
__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2025 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.
Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel
