Ik mag kiezen hoe ik reageer.
Als ik wakker ben, en even de tijd neem om te voelen,
hoef ik niet direct te reageren.
Dat is ook oké.
Vroeger trok ik me terug.
Ik zei niets, praatte het goed in mijn hoofd,
bagatelliseerde wat er gebeurde.
Zo heeft hij het niet bedoeld.
Als hij nuchter is, zeg ik er wel wat van.
Maar dat moment kwam nooit,
want dan schoot ik in angst.
De woorden waren weg.
Ik vluchtte terug in mezelf.
In een oud patroon van niet reageren.
Dat voelde veiliger.
Steeds leverde ik een stukje in.
Een stukje van mij.
Ik werd met elke terugtrekking wat kleiner.
Wat minder mij.
Nu helpt het om stil te staan bij wat van mij is,
en wat van de ander.
Ik heb geleerd dat ik introvert ben,
dat ik tijd nodig heb.
Dat mijn eerste reactie bij verbaal geweld
terugtrekken is.
In Al-Anon leerde ik:
ik ben niet verantwoordelijk
voor hoe een ander zich gedraagt.
Niet voor hun boosheid, verwijten, gedrag,
problemen of verdriet.
Dat hoort bij hen.
Iedereen draagt zijn eigen gevoelens,
net zoals ik die van mij draag.
Wat van mij is,
is hoe ik kies om te reageren.
Dat ik mag zeggen: het voelt niet oké,
of: ik reageer later.
Dat ik tijd mag nemen.
Of ik rustig blijf,
mijn grenzen voel,
en trouw blijf aan wie ik ben.
Ik mag mijn eigenwaarde vasthouden,
zelfs als de ander die niet ziet.
Ik hoef het gedrag van een ander
niet te laten bepalen wie ik ben
of waar ik voor sta.
Ik hoef het niet goed te praten.
Niet weg te kijken.
En mezelf niet de schuld te geven.
Dat is niet gezond voor mij.
Anoniem
__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2025 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.
Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel
