Soms denken we dat het beter gaat zodra iemand nuchter is.
Alsof dan ook onze zorgen vanzelf stoppen.
Ik vertelde ooit aan huisgenoten dat ruzie met hun nuchtere geworden moeder haar zo zenuwachtig maakte dat ze misschien weer zou gaan drinken.
Hun reactie kwam hard binnen:
“Laat haar dan maar drinken.”
Dat was pijnlijk om te horen.
En tegelijk zette het iets open.
Ik zag hoe vaak ik nog steeds bezig was om het leven van de alcoholist “soepel” te houden.
Niet te veel spanning.
Niet te veel grenzen.
Geen gedoe.
Alsof ik daarmee kon voorkomen dat het mis zou gaan.
Maar ook al was zij nuchter, ik bleef machteloos tegenover de ziekte.
Net zo machteloos als in de jaren dat ze dronk.
Toen begon ik te begrijpen wat loslaten kan betekenen.
Loslaten is niet: het maakt me niets uit.
Loslaten is: ik stop met dragen wat niet van mij is.
Ik kan iemand gezondheid en geluk toewensen, maar ik kan het niet regelen.
Ik kan niet sturen.
Niet controleren.
Niet bewaken.
Wat ik wél kan doen, is mijn aandacht terughalen.
Naar mijn eigen leven.
Naar mijn eigen keuzes.
Naar rust, stap voor stap.
Ik merkte: als ik ophoud met piekeren, komt er ruimte.
Ik word vrijer.
Niet omdat alles opgelost is, maar omdat ik niet meer voortdurend “aan” hoef te staan.
Ik geef om de alcoholist in mijn leven, meer dan ik soms onder woorden kan brengen.
En juist daarom wil ik leren lief te hebben zonder mezelf kwijt te raken.
Redactie Al-Anon
Geinspireerd door: Moed om te veranderen p.8
__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2025 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.
Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel
