Ik dacht altijd dat mijn humor mij redde.
Dat sarcasme mij scherp hield.
Onaantastbaar.
Thuis was alcohol er altijd.
Onvoorspelbaar.
Explosief.
Ik leerde snel zijn.
Sneller dan de sfeer.
Sneller dan de pijn.
Met woorden kon ik afstand maken.
Een grap.
Een sneer.
Een lach op het juiste moment.
Niemand zag hoe hard het vanbinnen was.
Ik gebruikte humor om overeind te blijven.
En om aardig gevonden te worden.
Niet spontaan.
Maar doordacht.
Afgestemd op wat nodig was.
En als er niemand was om op te reageren,
bleef ik achter met een leeg gevoel.
Dan voelde ik afkeer.
Niet naar de ander.
Naar mezelf.
In Al-Anon gebeurde iets nieuws.
Ik keek niet langer naar wat alcohol met anderen deed.
Ik keek naar mezelf.
Ik zag het ineens.
Niet hard.
Niet beschuldigend.
Gewoon helder.
Dit is wat ik doe.
Mijn humor was geen ontspanning.
Het was bescherming.
Een manier om te overleven in een omgeving
waarin ik mezelf kwijtraakte.
Dat besef deed pijn.
En bracht rust.
Ik hoefde mezelf niet meer te verdedigen.
Ik mocht erkennen
dat dit gedrag me ooit hielp
maar me nu in de weg stond.
Ik vroeg om hulp.
Niet om te veranderen wie ik ben,
maar om terug te komen bij mezelf.
Nu voelt humor anders.
Zachter.
Echter.
Ik lach niet meer om afstand te houden.
Ik lach omdat er ruimte is.
Ik hoef niemand meer te raken
om mezelf te voelen.
En soms is het genoeg
dat ik het zie.
Redactie: geinspireerd: Hoop voor vandaag 6 april
__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2025 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.
Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel
