Ik leerde al jong om perfect te zijn.
Niet omdat ik dat wilde.
Maar omdat het veilig voelde.
Thuis wist ik nooit wat de stemming zou zijn.
Mijn moeder dronk.
Boosheid kon zomaar opduiken.
Dus deed ik mijn best.
Goede cijfers.
Braaf gedrag.
Geen fouten.
Ik dacht dat perfectie mij zou beschermen.
Een vriendin vertelde me eens dat ze per ongeluk sinaasappelsap in haar koffie had geschonken.
Ze lachte.
Gooide het weg.
Begon opnieuw.
Ik was verbaasd.
Als mij dat was overkomen, had ik mezelf streng toegesproken.
Hoe kon ik zo dom zijn?
Waarom let ik nooit op?
Zij maakte er een grap van.
Ik maakte er een oordeel van.
In Al-Anon leerde ik een eenvoudige vraag:
Hoe belangrijk is het?
Die vraag veranderde iets.
Is het echt een ramp?
Of alleen een ongemak?
Moet dit opgelost worden?
Of mag het gewoon een menselijke fout zijn?
Ik begon te oefenen.
Niet alles vraagt om strijd.
Niet elke fout vraagt om straf.
Soms is opnieuw beginnen genoeg.
Vandaag probeer ik net zo vriendelijk tegen mezelf te zijn als tegen een ander.
En ik vraag me af:
Hoe belangrijk is het echt?
redactie Al-Anon
__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2025 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.
Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel
