Ik ben op weg naar een publieke organisatie met folders van
Al-Anon onder mijn arm.
Bij de balie meld ik mij.
“Kan ik u helpen?”
Ik stel mij voor en vertel dat ik voorlichting geef over Al-Anon,
een organisatie voor naasten van mensen met een alcoholprobleem.
“Een ogenblik mevrouw,” zegt de baliemedewerker. “Ik roep even iemand die u kan helpen.”
Even later komt een jonge man naar mij toe.
Hij geeft mij een hand.
“Waarmee kan ik u helpen?”
Ik vertel hem over Al-Anon en over de steun die er is voor mensen
die leven naast iemand met een alcoholprobleem.
De jonge man, een jaar of dertig, luistert aandachtig.
“O ja mevrouw,” zegt hij.
“U doet wel heel goed werk.”
Ik kijk hem wat verbaasd aan.
Hij haalt zijn portemonnee tevoorschijn en laat mij zijn AA-munt zien.
Ik glimlach.
“Vanuit mijn functie kan ik niet zoveel betekenen voor naasten,” vertelt hij.
“Maar ik kan u wel in contact brengen met een groep binnen onze organisatie die samenwerkt. Daar is nog geen vertegenwoordiging van Al-Anon.”
“Wat fijn,” antwoord ik.
In gedachten zie ik mijn zoon voor me.
Ongeveer even oud als deze man.
Dat moment brengt mij terug naar een vraag die ik ooit kreeg in mijn Al-Anon-groep.
“Vindt jouw zoon het wel goed dat jij hierover vertelt?”
Ik besloot het hem zelf te vragen.
“Ik weet niet of jij het een goed idee vindt dat ik vertel hoe Al-Anon mij heeft geholpen en hoe ik daardoor veranderd ben,” zei ik tegen hem.
Zijn antwoord verraste mij:
“Mam, doordat jij naar Al Anon bent gegaan begrijpen we elkaar beter.
Daardoor kon jij doen wat goed was voor mij.” “Ik zeg altijd bij meetings dat ouders/naasten naar Al-Anon “moeten” gaan.”
Voor mij was het moeilijkste moment het besluit om mijn kind uit huis te zetten.
Het was het beste wat ik kon doen.
Maar ook het moeilijkste wat ik als ouder ooit heb gedaan.
In Al-Anon leerde ik dat loslaten soms nodig is.
Later zag ik ook dat verslaving in mijn familie verder terugging dan ik ooit had beseft.
In mijn jeugd was drinken heel gewoon.
Achteraf zie ik hoe vaak alcohol aanwezig was.
Toen mijn kind problemen kreeg met alcohol, probeerde een familielid hem te helpen door hem onderdak te geven.
Dat leidde tot spanningen in de familie. Voor mij voelde dat als een groot verlies.
Een band die altijd hecht was geweest veranderde.
In mijn herstel leerde ik ook naar mijn eigen gedrag kijken.
Ik zag hoe boos en hard ik soms was geworden.
Niet alles konden we uitspreken.
Langzaam begon ik te zien hoe ingewikkeld het voor iedereen was.
Ieder doet wat hij denkt dat goed is.
In de periode dat mijn kind al een tijd clean was, vond ik loslaten nog steeds moeilijk
Hij heeft zijn eigen leven.
En ik mag leren om het mijne te leven.
Soms begint vertrouwen met één kleine stap.
Even niets doen.
En kijken wat er gebeurt.
Dit is een verhaal dat ik ook vertel wanneer ik voorlichting geef over Al-Anon.
Omdat naasten vaak onzichtbaar blijven.
En omdat niemand er alleen voor hoeft te staan.
Henriëtte
Interview redactie Al-Anon
Wil jij ook voorlichting geven?
Neem dan contact op met publinfo@al-anon.nl of bel naar 06-35670814
__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2025 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.
Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel
