Ik kwam bij Al-Anon met een gevoel dat ik niet goed kon benoemen.
Het alcoholisme in mijn omgeving had diepe sporen nagelaten. Mijn partner was er fysiek wel, maar vaak voelde ik me alleen. Het was alsof ik naast iemand leefde die onbereikbaar was. Ik verlangde naar nabijheid, naar écht contact, maar vond steeds een muur.
Soms praatte ik, maar het leek alsof mijn woorden in het luchtledige verdwenen. Ik zocht contact, maar liep tegen onzichtbare muren aan. Ik verlangde naar een omhelzing, maar voelde alleen een schaduw. Het maakte me verward en verdrietig, en vaak dacht ik dat het allemaal aan mij lag.
In Al-Anon ontdekte ik dat ik mocht stilstaan bij dit gemis. Ik leerde dat rouw niet alleen gaat over iemand verliezen door de dood, maar ook over alles wat er nooit is geweest. De verwachtingen die ik had, de verbinding waar ik zo naar verlangde, ik mocht erkennen dat die pijn deed.
Door te luisteren naar anderen werd het lichter. Mijn verdriet kreeg woorden. Ik hoefde het niet meer weg te stoppen of alleen te dragen.
Langzaam leer ik dat rouwen om wat er niet was ruimte geeft om verder te gaan. Dat ik mijn hoop niet hoef te leggen in het alcoholisme of in de ander, maar in mijn eigen herstel. Vanuit die plek kan ik een zachtere relatie met mezelf opbouwen.
Redactie Al-Anon
__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2025 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.
Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel
