Soms verlang ik nog steeds naar iemand die voelt wat ik nodig heb.
Die zonder woorden weet wanneer ik moe ben, stilte wil, of even adem nodig heb.
Iemand die voor mij zorgt zonder dat ik iets hoef te zeggen.
Hoe fijn zou dat zijn.
Maar diep vanbinnen weet ik: dat is geen verlangen van nu.
Een echo van vroeger.
Van opgroeien in een huis waar alcohol alles overnam.
Waar niemand vroeg hoe het met mij ging.
Waar ik leerde om stil te zijn
Me aan te passen
Voor anderen te zorgen.
Waar ik mezelf verloor.
Steeds opnieuw.
In die oude leegte groeide een kinderlijke hoop.
Dat er ooit iemand zou zijn die alles aanvoelt, alles oplost, alles draagt.
Dat ík dan even niets hoefde.
Even niet hoefde op te letten.
Even mocht rusten.
Ik voel hoe snel ik me aanpas.
Hoe vanzelf ik in het ritme van de ander glijd.
Hoe gemakkelijk ik mezelf daarin vergeet.
Niet uit liefde, maar uit een oud patroon.
Dat wil ik niet meer.
In Al-Anon leerde ik dat niemand mijn gedachten kan lezen.
Dat ik mag zeggen:
“Ik ben graag bij je. En ik ga nu even lezen.”
of
“Ik voel dat ik ruimte nodig heb. Voor mij.”
Dat vraagt moed.
Want vragen is kwetsbaar.
Zeker als je geleerd hebt dat je behoeften niet veilig zijn
Maar nu mag ik opnieuw kiezen.
Niet langer wachten tot iemand mij redt.
Niet langer verdwijnen om de sfeer te redden.
Ik hoef niet langer machteloos tegenover mezelf te staan.
Ik mag mezelf serieus nemen.
Mijn stilte, mijn adem, mijn verlangen.
Wat ik nodig heb, doet ertoe.
Ik mag er zijn.
Zonder me te verliezen.
Redactie Al-Anon
__________________________
We vinden het belangrijk dat onze ervaringen anderen kunnen helpen. Daarom mogen onze verhalen gedeeld worden, met bronvermelding: ©2026 Al-Anon Familiegroepen Nederland – www.al-anon.nl.
Meer verhalen van: Volwassen kinderen van alcoholisten – Alateen – Nieuwkomers – Mannen – Interviews – Herstel
